راه­حل

اونی که موفق به عمل به اون سه جمله میشه ، آره ، یه قهرمانه...

اگه موفق نشد باید دوباره امتحان کنه...

شک ندارم که آرزوشو به گور نمی­بره...

پ.ن ۱ : اینا جواب سوالهاییه که تو پست قبلی پرسیده بودم .

پ.ن ۲ : در فاصله اون پست تا این پست به این جوابها رسیدم .

  دست از طلب ندارم تا کام من برآيد

خیلی وقت پیش جایی خوندم :

" زمانی فرا می­رسد که باید بروی پاهای خودت بایستی و باید آنقدر احساس اعتماد به نفس در خودت بیابی تا بتوانی رویاهایت را دنبال کنی… و باید مایل و مشتاق به فداکاری باشی… "

فکر می­کنم عمیق­ترین یا شاید واقعی­ترین حالت اتفاق افتادنش این باشه که وقتی تو دشوارترین مقاطع زندگی برای رسیدن به اهدافت دست یاری بسوی وسیله­ها دراز می­کنی ، همگی با هم از تو بگریزند…

آدمی که موفق به عمل به این سه جمله میشه یه قهرمانه ؟

اگر باز هم به رویایش نرسید چه ؟

قهرمان ناکام ما نمی­خواهد رویایش را به گور ببرد…

* * * *

و این هم هدیه به تو…

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود          پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود

یا رب اندر کنف سایه­ ی آن سرو بلند              گر من سوخته یکدم بنشینم چه شود

آخر ای خاتم جمشید همایون آثار                   گر فتد عکس تو بر لعل نگینم چه شود

زاهد شهر چو مهر ملک و شحنه گزید             من اگر مهر نگاری بگزینم چه شود

عقلم از خانه بدر رفت و کریمی پنداشت         دیدم از پیش که در خانه دینم چه شود

صرف شد عمر گرانمایه بمعشوقه و می          تا از آنم چه بپیش آید از اینم چه شود

خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت     حافظ ار نیز بداند که چنینم چه شود

   پيک بشارت

این روزا به لطف خدا برای دورو بریهام اتفاقات خوش زیاد می­افته…

خوشحال از شادی­شان گذرم به یاداشتی از دوستی خورد و نیایشش که طلب صبری عظیم برای آدمی در تلاطمات زندگی از خدا داشت…

بفکر فرو رفتم… شاید بیشتر یاد خودم افتادم…

زندگی… شادی­ها و رنج­ها… سهولت­ها و مشکلات… و من.............................…

تفعلی به حافظ  زدم...

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

من نیز دل به باد دهم هرچه بادباد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم

هر شام برق لامع و هر بامداد باد

طرف کلاه شاهیت آمد به خاطرم

آندم که تاج بر سر هر کس نهاد باد

در چین طُرّه­ی تو دل بیقرار من

هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم

یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

دل­خون شدم بیاد تو هر گه که در چمن

بند قبای غنچه­ی گل میگشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف من

صبحم به بوی وصل تو جان داد باد

حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد

جانها فدای مردم نیکو نهاد باد

فکر نمی­کردم به این زودی­ها آهنگ برگشت کنم… دوستی آن روز بهم گفت: " برو ، اما

با دست پر برگرد ! "

و حال این اتفاق افتاده… خدای را شکر !

روزی در عنفوان طراوت و جوانی بالای صفحه این وبلاگ نوشتم: "زندگی جز کاه نیست"

امروز اما ، فکر می­کنم ، این زندگی نیست که به کاهی می­ماند ، بلکه این مشکلات

زندگی­اند که جز کاه نیستند… راجع به زندگی ، با چیزهایی که تا به امروز از او  یاد 

گرفته­ام ، لقب " معجون هفت رنگ " را برازنده­ا­ش می­بینم...

کوله­بار امروزم بسی سنگین­تر و من ، اینبار ، شکسته­تر.. زیر فشار این تک کاه ظریف…

به دنبال روزی­ام که همه وجودم کاه بودن این معجون هفت رنگ را باور کند تا دیگر وزن

نحیف آن حتی در انبوهی­هایش شکسته­ترم نکند…

  بار خدایا ، تو را سپاس ، که بصیرتی نو آموختی­ام…

  شروعی نو

 سحرم دولت بیدار به بالین آمد      گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

 میل به بازگشت رو در خودم دیدم… راجع به چیزایی که می­بایست فکر کردم… تصمیم

 گرفتم… مقدمات رو آماده کردم… تفعلی زدم و گفتم :  " بسمه الله "

 و حالا به همه­ی دوستان عزیزم که مدتها ازشون دور بودم… :  سلام